Wie de opstelling van Blauw Wit ’34 Vrouwen 1 bekijkt, ziet twee keer dezelfde achternaam staan: De Vries. Toch zijn Marije de Vries en Demi de Vries geen familie van elkaar. Wat ze wél delen, is hun liefde voor voetbal, hun inzet voor het team en een duidelijk doel voor dit seizoen: kampioen worden. De vrouwen van Blauw Wit ’34 draaien namelijk een sterk seizoen in de derde klasse. Met veertien gespeelde wedstrijden en dertig punten staan ze momenteel derde. Boven hen staan Steenwijkerwold Vrouwen 1 met 32 punten uit veertien wedstrijden en Heerenveense Boys Vrouwen 2 met eveneens dertig punten, maar met een wedstrijd minder gespeeld. Het verschil bovenin is klein en dat maakt de competitie razend spannend. Voor Demi de Vries is het dan ook duidelijk waar het team voor gaat. “Dit seizoen willen we echt kampioen worden.” Die ambitie klinkt niet overdreven, want het team heeft zich na een lastige start van de competitie knap teruggevochten in de titelstrijd.
De voetbalverhalen van Marije en Demi lopen totaal verschillend, al komen ze nu samen uit in hetzelfde team. Demi de Vries (26) begon al op jonge leeftijd met voetballen bij MKV ’29 uit Leeuwarden. Daar stond ze vanaf haar achtste op het veld en speelde ze jarenlang met veel plezier. “Bij MKV’29 viel op een gegeven moment het team uit elkaar,” vertelt ze. “Daardoor moesten we eigenlijk wel naar een andere club.” De keuze moest snel gemaakt worden. “Ik twijfelde heel erg tussen Leeuwarder Zwaluwen en Blauw Wit’34. Ik had eigenlijk maar een week om te beslissen toen het bij MKV’29 ophield.” Uiteindelijk koos ze voor Blauw Wit’34, een club die ze al kende als tegenstander. “Toen ik met MKV’29 tegen Blauw Wit’34 speelde, had ik altijd zoiets van: het is leuk om hier te spelen, het waren altijd mooie wedstrijden.”
Voor Marije de Vries (22) lag de route een stuk eenvoudiger. Zij begon al op negenjarige leeftijd bij Blauw Wit ’34 en is de club eigenlijk altijd trouw gebleven. “Mijn familie heeft hier allemaal gevoetbald,” zegt ze lachend. “Dus ik had eigenlijk geen keus.” Sinds haar jeugd speelt ze bij de club en ze kwam ook altijd uit in een meiden- of vrouwenteam. De club voelt daardoor vertrouwd. Toch kijkt ze ook realistisch naar de toekomst. “Ik ben wel echt verbonden aan Blauw Wit’34, maar ik wil vooral lekker blijven voetballen. Dus wie weet wat er later nog gebeurt.”
“Op het middenveld ben je veel meer met het spel bezig. Je ziet het spel beter en kunt meer invloed hebben.”
Op het veld vervullen de twee speelsters een andere rol binnen het team. Demi is de stabiele factor op het middenveld en speelt als verdedigende middenvelder, waar ze voor balans in het team zorgt. Marije heeft dit seizoen juist een nieuwe positie gekregen. Waar ze jarenlang voorin speelde, staat ze nu op het middenveld. “Ik vond voorin altijd erg leuk,” vertelt ze. “Ik ben lekker snel en kon daar goed mijn ding doen.” Toch bevalt haar nieuwe rol ook goed. “Op het middenveld ben je veel meer met het spel bezig. Je ziet het spel beter en kunt meer invloed hebben.”
De huidige derde plaats kwam er niet vanzelf. In de eerste fase van het seizoen liet Blauw Wit’34 namelijk punten liggen. Volgens Marije had dat een duidelijke reden. “In het begin van het seizoen waren we nog niet compleet. Door vakanties waren er veel meiden niet.” Dat zorgde voor een lastige start van de competitie. “Dat was wel jammer, want daardoor hebben we punten laten liggen.” Nu de selectie weer grotendeels compleet is, draait het team beter. “Op twee, drie meiden na zijn we nu compleet,” zegt Marije. Demi merkt hetzelfde verschil. “Nu iedereen er is, zie je ook dat we punten gaan pakken.”
“We hadden echt een pechjaar. We verloren heel vaak met één doelpunt verschil.”
De huidige titelambitie komt niet uit het niets. Twee jaar geleden beleefde het team namelijk een mooi moment. “Twee jaar geleden zijn wij gepromoveerd,” vertelt Demi. Het seizoen daarna verliep echter een stuk minder voorspoedig. “We hadden echt een pechjaar. We verloren heel vaak met één doelpunt verschil.” Marije knikt en vult aan: “En toen stopten er helaas ook best veel speelsters.” Die combinatie zorgde ervoor dat het team een moeilijke periode doormaakte, maar inmiddels staat er weer een groep die opnieuw wil bouwen aan succes.
“Het is niet standaard een positiespelletje, afronden en partijen bij ons. Hij kijkt echt: wat hebben we nodig om beter te worden.”
Een belangrijke factor in die ontwikkeling is volgens de speelsters hun trainer, Milan Cizmic, die al jaren betrokken is bij het vrouwenteam. “We hebben momenteel echt een goede trainer,” zegt Marije. Demi is het daar volledig mee eens. “Hij doet het echt goed en het is ook leuk. Hij kan met ons lachen, maar op de juiste momenten is hij serieus.” Wat de trainer volgens Marije vooral sterk maakt, is zijn manier van werken. “Hij kijkt echt naar de wedstrijden en wat we nodig hebben op de training.” Daardoor zijn de trainingen gericht op verbetering. “Het is niet standaard een positiespelletje, afronden en partijen bij ons. Hij kijkt echt: wat hebben we nodig om beter te worden.” Volgens Demi is dat in het vrouwenvoetbal niet altijd vanzelfsprekend. “Bij het vrouwenvoetbal moet je soms echt mazzel hebben met een goede trainer.”
Het team van Blauw Wit’34 bestaat momenteel uit achttien speelsters en is relatief jong. Demi behoort met haar 26 jaar zelfs tot de oudste speelsters van de selectie. “Ik ben de één na oudste,” zegt ze lachend. De meeste speelsters zijn tussen de 18 en 26 jaar oud. Dat maakt het team energiek en ambitieus, al betekent het soms ook dat er nog wat ervaring ontbreekt. Toch is de sfeer binnen de groep goed. Hoewel het team niet is ontstaan uit een vriendinnenteam, is de band sterk en worden er ook buiten het veld activiteiten georganiseerd. Zo ging het team onlangs nog een dag naar Groningen, een uitje dat werd georganiseerd door de teamleidster.
